Ξέρεις τι; Δεν ήταν σαν τους άλλους. Είχε κάτι το διαφορετικό που κάθε φορά με τραβούσε. Ήταν πάντα δίπλα μου όταν τον είχα ανάγκη. Δεν άρχιζε τις δήθεν μαλακίες “όλα καλά”, “θα περάσει και αυτό”, αλλά μου ανέλυε τις δικές του θεωρίες, τα δικά του πιστεύω και μέσα από αυτά εγώ για έναν ανεξήγητο λόγο ένιωθα καλά. Με ηρεμούσε. Και μόνο η παρουσία του προσώπου του γαλήνευε την ψυχή μου. Πολλές φορές αναρωτήθηκα το πως και το γιατί. Μάταιο. Είχε κάτι μαγικό. Με ένα του χαμόγελο τα έφτιαχνε όλα. Και τώρα; Τώρα που δεν είναι εδώ. Ποιος θα με βοηθήσει; Ποιος θα με βγάλει από αυτό το μαύρο; Μου λείπεις και σε αγαπώ. Καληνύχτα.